autobusem przez galaktykę

spotkanie z ziomami wymagało przebycia kawałka miasta autobahnem, pokonując po drodze przystanek, z którego jeździłem w liceum do swojej pierwszej dziewczyny, autobahnem, którym później przez trzy lata jeździłem na studia, m. in. po to, aby spotykać się z dziewczyną drugą. dokąd dojechałem? chyba do nikąd.
mam dwadzieścia cztery i trzy/czwarte lat. im bliżej końca studiów, tym mój, nibyułożonyplan się chwieje. czemu o tym dzisiaj?
byłem u promotorki; wciąż czuję, iż od końca studiów dzieli mnie jedynie odpuszczenie sobie dwóch tygodni od wszelkich zobowiązań i napisanie pracy. pracy, na która jednak wciąż nie mam czasu, z powodu uwikłania w różne inne mniej lub bardziej dziwne historie. nie mówię o żenieniu się, o zakupie ziemi, o kredytach ani o funduszach inwestycyjnych, bo chciałbym żyć swoim życiem. w pełni samodzielnie, bez ciułania na lepsze jutro w obawie przed wielkimniewiadomoczym. może skończę jak pasikonik ezopa. zostać tu, otwierać własną firmę, rozbijać się o kolejne ściany absurdu, w pokoju w jednym mieszkaniu z rodzicami, bez realnej szansy na usamodzielnienie się przed trzydziestym rokiem życia; czy też wyprzeć się tego wszystkiego z czego wyrastam i uformować życie na nowo, w nowym miejscu, w nowym kraju. na dwa lata, do trzydziestki, do decyzji o założeniu rodziny.
z drugiej strony jak oglądam ludzi z boku, to tylko nabieram większego dystansu i utwierdzam się (choć może nigdy nie byłem człowiekiem głębokiej wiary), że moje wybory są słuszne. pozostaje mi pół roku (wyroku) na podjęcie decyzji. może czas odcinać dni na krawieckim centymetrze?!